Jeślli tekst ten podoba się państwu, proszę o kliknięcie "Daj plusa". Kilkalność informuje tylko o tym, że ludzie przeglądają ten tekst. Nie jest oceną jakości.

W bibliotece benedyktyńskiego opactwa na wyspie Św. Michała ok. 20 lat po powstaniu Dictatus Papae została spisana bądź złożona „nieco inna” wersja Dictatus Papae, dokumentu, o którym pisałem niedawno. Ta druga wersja Dictatus Papae, znana jako Dictatus z Avranches lub Proprie auctoritates Apostolico Sedis  w stuleciu XVIII. została złożona w archiwum w Avranches wraz z iluminowanymi kodeksami z tej epoki.

W książce, Papież, cesarstwo i jurysprudencje kreatywna, wciąż dostępnej w księgarni Baśń jak niedźwiedź, pisałem, że istnienie innej wersji Dictatus Papae jest czymś niebywałym, wyjątkowym i zadziwiającym. Dlaczego jest to niebywałe, wyjątkowe i zadziwiające? Dlatego, iż jest to tak, jakby dziś ktoś spisał „nieco inną” wersję haseł do Katechizmu Kościoła Katolickiego albo Prawa Kanonicznego, powiedzmy haseł odnoszących się do misji i zakresu władzy Biskupa Rzymu, wersję subtelnie różniącą się od przyjętej przez Kościół, w której rola i prerogatywy Papieża stają się niemal dyktatorskie. Ciekawe jest to, że wybitny niemiecki historyk Kościoła z zeszłego stulecia, prof. Hubert Mordek twierdził, iż właśnie przesunięcie akcentu w kierunku bardziej radykalnych interwencji Papieża, dosłownie cesarskich, w zarząd poszczególnymi królestwami i księstwami, jest własnym podpisem św. Grzegorza VII pod Dictatus z Avranches.

Przypomnę tylko, że w 1080 roku, gdy cesarstwo ogarnia bunt niemieckich możnowładców przeciw ich królowi, Henrykowi IV Salickiemu, gdy ten żąda od Papieża ekskomuniki przywódcy buntu, Rudolfa Szwabskiego, Grzegorz VII przyjmuje postawę neutralną. Nie popiera Rudolfa. Zamiast tego deklaruje gotowość pośredniczenia w sporze. Mimo, iż pięć lat wcześniej, po pierwszej ekskomunice Henryka IV, po ogłoszeniu kanonu zakazującego świeckim książętom a nawet cesarzowi ingerencji w nominacje na urzędy kościelne, po pokucie Henryka IV pod murami Kanossy, w Boże Narodzenie 1075 roku, duchowni związani z cesarskim dworem, a więc za cesarskim przyzwoleniem, dokonują zamachu na Grzegorza VII. Siepacze przez nich opłaceni wkraczją do bazyliki w trakcie Mszy Świętej sprawowanej przez Papieża, wyciagają go na ulicę, nie żałują mu ciosów i kopnięć, zaciągają do wieży i tam gotują się do zadania mu powolnej śmierci. Grzegorz zostaje uratowany, dosłownie odbity przez wiernych Rzymian. Papież ma zatem powody do stanięcia po stronie Rudolfa Szwabskiego, jeśli nie przez zemstę, to przez prosty pragmatyzm nakazujący usunięcie niebezpiecznego dyktatora na tronie cesarskim. Tymczasem dzieje się inaczej. Dlaczego? Czy z powodu "świętej naiwności" Papieża? Czy może z lęku przed zbrojną konfrontacją? 

Pokuta i ukorzenie Henryka IV są czymś powierzchownym, w zasadzie jego zwycięstwem, dzięki któremu ogranicza pole manewru Biskupa Rzymu i może powrócić do polityki terroru w księstwach niemieckich. Bunt niemieckiej artystokracji jest reakcją na cesarski terror. Ale Grzegorz godzi się ze swoją porażką. Nie walczy o większą kontrolę nad zarządem cesarstwa. Taka bowiem była i jest istota misji następcy św. Piotra, ograniczona w wymiarze świeckiej władzy, anty-dyktatorska, nieograniczona w wymiarze moralnego osądu spraw doczesnych, w tym osądu nad władztwami/władcami świeckimi. Aż do przelania własnej krwi.

Czy to nie przypomina nam czegoś? Na przykład radykalizmu św. Jana Pawła II i zamachu na jego życie? Nie wiem, na ile Grzegorz VII był inspiracją dla Jana Pawła II, ale wiem jedno, że mieli oni identyczną wizję papieskiej misji.

I ciekawe jest to, że niemiecki historyk Kościoła, wyżej wymieniony, nie rozumie tego. Jest coś, jakiś „magnetyzm”, jakiś "biegun grawitacji" w świecie niemieckim, a może nawet zachodnim, który odkształca trajektorie myśli, świadomości, poznania i wiary. Odkształca w tym właśnie kierunku, od którego odcinali się i odcinają święci i wybitni Biskupi Rzymu. Do którego nie chcą się przyznawać nawet świeccy władcy świata amerykańskiego. Dlaczego nawet? Ponieważ albowiem organizacja amerykańska jest bądź co bądź nieprzychylna, a nawet wroga wobec papiestwa. Ta wrogość jest dziś odsunięta na bok, ale w płomiennych przemówieniach protestanckich, amerykańskich kaznodziei, powraca. Powraca zwłaszcza w propagandzie showbiznesu, ostatnio w serialu „The Chosen,” filmie o publicznej misji Chrystusa i o stworzenu wspólnoty apostołów, filmie, w którym namaszczenie Szymona rybaka na Piotra, Opokę, Namiestnika Chrystusa jest całkowicie pominięte. Szymon-Piotr jest tylko utalentowanym zarządcą, politykiem (sic!). Bylibyśmy w błędzie, gdybyśmy sądzili, że Papież Leon XIV jest człowiekiem Trumpa w Watykanie. Jako kardynał nie szczędził krytyki administracji amerykańskiej w sprawie np. imigrantów. Krytykował Vance'a. Być może Leon XIV zmienił zdanie. Sojusz Waszyngtonu i Watykanu jest dzisiaj bardziej niż możliwy. Ale nie oznacza pełnej jedności.

Niemiecki „magnetyzm” i „siła ciążenia” dały o sobie znać w niedawnym przemówieniu kanclerz Merza:

https://youtu.be/jEw6z7-G60A

Merz jakoby otwiera oczy europejskiej klasie politycznej. Trump powrócił do izolacjonizmu! W kwietniu zaś przyszłego roku Bundeswehra będzie budować mur, na podobieństwo trumpowskiego muru, na wschodniej granicy Polski. Oczekujemy wysypu dowcipów na temat: "Czemu bundeswehra buduje mur na granicy polsko-białoruskiej?". Możemy tu nawet ogłosić konkrus. Ja mam jeden płaski nieco dowcip. Mianowicie po to, żeby nie przepuszczać nielegalnych migrantów ... na wschód. Rzecz jasna tych migrantów, których Niemcy chcą wpakować do Polski i docisnąś kolanem. 

Teraz znowu Merz wraz z innymi europejskimi przywódcami rozważa sposoby wykorzystania zamrożonych aktywów rosyjskich. Podobno dla przechylenia szali zwycięstwa w wojnie moskiewsko-ukraińskiej i odbudowy Ukrainy. Akurat. Tu mi Leopardy jadą. Cały ich kontyngent dla Ukrainy. Z demobilu. Cała ta mimikra ma na celu załatanie dziur budżetowych Berlina i przelanie miliardów energoeuro Moskwie. Kreml przezornie podniesie ceny kopalin i tym sposobem, z pomocą niemieckiej produkcji na Dalekim Wschodzie zasilanych rosyjskim napędem gazowym i naftowym, odzyska przynajmniej część swoich aktywów. Płacić im będą organizacje azjatyckie prowadzące wojnę ekonomiczną ze Stanami. Mamy żywą nadzieję, że owa wojna ekonomiczna nie przerodzi się w militarną. Natomiast Niemcy zrobią interesy z Pekinem i Delhi na swojej czystej aryjskiej chemii napędzanej gazem i ropą z Syberii. Tak sobie przynajmniej roją. 

Histeria obecnej klasy politycznej zachodniej nie może być bardziej widoczna. Faktycznie Trump izoluje, ale tylko obecną klasę polityczną w Europie. Izoluje od dalszej kariery, zgubnej dla mieszkańców Europy. To nie Trump zamyka pax americana. To Merz bardzo chciałby go zakończyć. No ale - amerykańska organizacja producencka, jak sądzę, ma sposoby, by odciągnąć dotychczasowych sponsorów, osiadłych w Europie, sponsorów organizacji berlińskiej od swoich podopiecznych. 

Mam nieodparte wrażenie, że organizacja berlińska jest stopniowo odcinana od najważniejszego krwioobiegu politycznego. Nie od kasy. Ale do informacji. Być może za przyczyną ich jakoby sojuszników z Albionu i własnych sponsorów. 

Stąd ich bezrozumne decyzje. Stąd histeria. Stąd sięgnięcie po zamrożone aktywa Moskwicinów. Merz po prostu jest człowiekiem głęboko cierpiącym. I my to widzimy w tym przemówieniu. Bardzo mu współczuję. Źródłem tego cierpienia jest ten tajemniczy, historyczny „biegun ciążenia” świata niemieckiego. Ale terapia jest prosta. Owszem niebywale bolesna. Ale możliwa. Potrzebne jest tylko wyrzeczenie się utopii i zysków, które niby miałaby przynieść. I oczywiście obecnych, niemałych apanaży. Nie ma sposobu, żeby to nie bolało. Nie ma sposobu, by dokonać tego własną mocą. Ktoś musi pomóc. Być może AfD będzie lepszym zarządcą cesarskiej masy upadłościowej. Tak czy inaczej dojść musi do uzgodnień między globalnym żandarmem a sponsorami organizacji berlińskiej.

Skąd hartowanie komuny w tytule tekstu? Z banera który powiewa obok Merza. Starke Bayern i Starke Kommunen znaczy wytrzymała/zahartowana Bawaria i wytrzymała/zahartowana Wspólnota. Im większa histeria zagrożonych politykierów, tym gorętsze apele o hart ducha, poświęcenie i heroizm. Róbcie tak dalej chłopaki, a zajdziecie się tam, gdzie chcemy was widzieć. I tak oto wasz elektorat będzie bohatersko śmierdział trzydniowymi skarpetkami i niepraną bielizną. Z oszczędzania na ciepłej wodzie. Z poświęcenia dla czystej aryjskiej demokracji, dla wyższej cywilizacji, żeby nie powiedzieć cesarskiej. 

A gdzie chcemy was widzieć? Na moście zwodzonym nowej Kanossy, tym razem nie w roli dwulicowego pokutnika odzianego w maskę skruchy, ale na drodze prawdziwej skruchy i autentycznego pojednania przede wszystkim z naszym Władcą, a przy okazji z Kościołem i z nami, Polakami nie skłonnymi do kolaboracji z waszymi organizacjami przeważnie paramilitarnymi. Nie wiem czy zauważyliście, Jungs und Mädchen, że znowu u was wszystko zaczyna się w Bawarii, jak za czasów kolegi Adolfa.

---

tagi: trump  pax americana  henryk iv  dictatus papae  kanossa  merz  dictatus z avranches 

	Magazynier
	15 grudnia 2025 17:36

33     1350    10 zaloguj sie by polubić