Nie proszę o plusy za ten tekst, bo jest on poza wszelkimi kategoriami typu podoba się, nie podoba. On podobać się nie może. 

Gabriel Maciejewski swój dzisiejszy tekst (https://gabriel-maciejewski.szkolanawigatorow.pl/odszkodowania-za-cierpienie) zakończył tymi słowy:

"No i na koniec mamy tego Tuska, który jedzie do Niemiec złożyć tam hołd lenny i obiecuje, że garstka tych, co przeżyli niemieckie obozy dostanie odszkodowanie – jeśli nie od Niemiec, to od Polski.

I powiem Wam, że nie starcza mi dziś fantazji, żeby dopisać do tego zestawu jakąś sensowną pointę. Zostawię więc to tak, jak jest."

Przyznaję mu rację. Tak właśnie jest. Fantazji nam brak. Ale pointa jest. Nie naszego autorstwa. Żaden z piszących i czytających SN nie byłby w stanie jej wymyśleć. Z wyjątkiem tych, którzy czytają SN służbowo. Pointę dopisali polscy sędziowie, którzy rozpatrują wnioski o odszkodowania za szkołę przetrwania na krawędzi śmierci głodowej w sowieckich łagrach. Mój dziadek od dawna jest już u Boga. Ale pewien prawnik, znajomy mojej kuzynki dowiedział się, że dzieciom więźniów sowieckich łagrów państwo polskie, przydzieliło odszkodowanie w wysokości około 9-10 zł za dzień (sic!). Dokładnie nie wiem ile, ale tak mi wychodzi z obliczeń i szacunkowych zapowiedzi sumy, którą dziecko więźnia sowieckich łagrów, czyli mój tata, miałby otrzymać od państwa polskiego, powiedzmy jakoby polskiego, za 8 lat walki o życie w łagrach w wykonaniu swojego ojca. 

Nie otrzymał, ponieważ polski sąd przyznał rację sądowi rosyjskiemu, stalinowskiemu, który skazał mojego dziadka na 8-letni pobyt w obozie śmierci za kręgiem polarnym. Mój dziadek miał średnie wykształcenie rolnicze i w 1940 został zatrudniony gdzieś pod Wilnem w majątku zagarniętym przez Niemców. Sąd sowiecki, stalinowski, który sądził go za udział w akcji Ostra Brama, a raczej za ucieczkę z obławy zorganizowanej przez NKWD, zastawionej na żołnierzy AK wyganiających Niemców z Wilna, zawyrokował że ta praca w majątku była kolaboracją z hitlerowcami. Polski sąd przyznał rację sądowi stalinowskiemu. Według polskiego sędziego, mój dziadek był kolaborantem, a mój tata jest synem volksdeutscha, powiedzmy prawie volksdeutscha. Prawie, bo na Litwie nie było takiej instytucji jak volksdeutsche. 

Dodam, że mój tata przygotował się do tej rozprawy sumiennie. Pomógł mu mój kuzyn, podzielający polityczne sympatie mojego taty. Razem napisali cały bogaty życiorys mojego dziadka, żołnierza kampanii wrześniowej, potem żołnierza AK walczącego przeciw wermachtowi w ramach akcji Ostra Brama, potem uciekiniera z wyżej wspomnianej obławy i więźnia stalinowskiego łagru, o czym już z resztą wspomniałem. Tekst był rzetelnie udokumentowany, z przypisami. Tata przygotował całe wystąpienie. No i ... otrzymał "rzetelną nagrodę" ... za cały trud, który włożył w ten referat i za przeoranie biografii mojego dziadka. 

Zapomnieli obaj, mój tata i kuzyn, dodać, że mój dziadek był siostrzeńcem bł. Michała Sopoćki, zaptarzonym w tego, który został nazwany przez samego Zbawiciela, przemawiającego do św. Faustyny, kapłanem według Jego serca. A to z racji nie tylko jego wiary, ale i patriotyzmu. Może to i lepiej, że pominęli, bo mogło się okazać, że sąd przerwałby w połowie referat mojego taty.

Dodam jeszcze jedno. Napisałem wstęp do wspomnień mojego dziadka, które chciałem wydać. Zatytułowałem je Puszczyk i ksiądz. Puszczyk to mój dziadek. To jest jego pseudonim organizacyjny. Faktycznie był małomówny. Ale gadać potrafił. I robił to chętnie. Ale musiała być okazja i prynuka. Ksiądz to rzecz jasna bł. Ks. Michał, wzór dla mojego dziadka, ale i sponsor jego nauki w średniej szkole rolniczej prowadzonej przez Salezjanów pod Wilnem. To był duet nad duety. Do końca żywota mojego dziadka. Wiara Chrystusowa była tym, co ich ściśle łączyło. Ale było coś jeszcze, mianowicie historia ich kontaktów i konfrontacji z Moskowią, carską, w przypadku Ks. Michała, a potem stalinowską, w obu przypadkach. 

Przesłałem mój wstęp mojemu tacie i moim kuzynom. W opracowaniu wspomnień mojego dziadka pomagała mojemu tacie kuzynka. Mój tata i moi kuzyni przeczytali ten wstęp i orzekli, że jest za bardzo religijny. Dowodziłem im że to nie religia, ale historia jest w nim najważniejsza. Kuzyni dali się troszeczkę przekonać. Ale obecność bł. Ks. Michała w tym wstępie była dla nich dlaczegoś rażąca, nie do przyjęcia. 

Mój tata ocenił mój wstęp jeszcze surowiej. Mianowicie z powodu "pisowskiego charakteru" mojej "antyrosyjskiej propagandy" odrzucił go całkowicie. Przypomniał mi, że byli i są nadal dobrzy Rosjanie, którzy cierpią pod jarzmem. No właśnie, pod jakim jarzmem? Czy cierpią z racji sprzeciwu wobec tego jarzma? Czy tylko jako bierne ofiary rzeczonego? Jako ludzie cierpiący na znany nam syndrom sztokholmski? Jeśli ktoś nie pamięta, przypomnę, że chodzi tu o współczucie ofiar napaści terrorystycznej dla, i ich współpracę z, napastnikami, którzy dokonują wobec nich aktu przemocy. 

Teraz przypomniałem sobie, że mój tata, profesor akademicki, zaraz po napaści Moskowii na Ukrainę, napisał do wszystkich swoich znajomych rosyjskich akademików emaile z zapytaniem, co oni o tym sądzą. Otrzymał od wszystkich odpowiedź, że popierają moskiewską napaść, bo to wojna sprawiedliwa wytoczona ukraińskim faszystom, banderowcom. Bez zbędnych ceregieli, tata skasował wszystkie adresy swoich rosyjskich przyjaciół. Kiedy rozmawiałem o wstępie do wspomnień mojego dziadka z moim tatą, ten fakt jakoś uleciał z mojej pamięci. Szkoda. A może i dobrze. Dodałby tylko oliwy do ognia, do płomienia, który i tak ekspolodował na całego.

Było to dla mnie ciężkie i upokarzające, ale zawsze w takich okolicznościach usprawiedliwiam mojego tatę. Usprawiedliwiam z racji jego bardzo trudnej drogi życiowej, drogi wygnańca z kresów, a potem ofiary socjalizmu z ludzką twarzą.

Historia tych płomieni zaczęła się dawno temu, tuż po zakończeniu wojny światowej, gdy mój dziadek był już w obozie. Zaś mój tata miał 3 lub 4 latka. Wtedy w rodzinie mojej babci zaczęły się rozmowy o ucieczce z kresów. Mój tata usłyszał wtedy, że wsadzą go w wagon i pojadą do nowej Polski. Rodzina babci była rodziną zbiałoruszczonych, zprawosławionych Polaków. Tak czy inaczej mój tata nie rozumiał słowa "wagon". Krewni zaś wymawiali je z akcentem białoruskiem na pierwszą sylabę. Być może po prostu jedni mówili po białorusku, inni po polsku, ale ze wschodnim akcentem. Dość że słowo "wagon" brzmiało jak "w agoń" (w ogień). Mój tata jako mały chłopiec, gdy usłyszał, że mają go wpakować "w ogień", dostał histerii. Tak to opisywała babcia. I to był początek jego drogi przez "ogień", najpierw stalinowski, potem gomułkowski, potem gierkowski, potem jaruzelski, potem michnikowski. A zatem nie mogę ani potępiać, ani pogardzać, ani osądzać. To jest rzecz jasna sprawa poboczna. Dla mnie jednak bardzo ważna.

Najważnjeszy w tym wszystkim jest wyrok sądu w sprawie odszkodowania, nędznego, niesprawiedliwego, które w zasadzie powinno być wypłacone z reparacji pobranych od Moskowii. Kpiną jest już sama suma odszkodowanie. Kpiną z ludzi okradzionych przez bandyckich polityków z bytowej stabilności. Nadto widzimy tu kontynuację sądowej, stalinowskiej zmowy przeciw Polakom przeznaczonym na odstrzał, nie posiadającym żadnych politycznych/prawnych zabezpieczeń. Jest to prosty komunikat: jesteści zerem, nie macie żadnych koneksji w elicie władzy, w świecie "ludzi honoru", dlatego nie macie żadnych praw, wegetujcie sobie na marginesie, a najlepiej szybko zdechnijcie. Sąd demokratycznej Polski przejmuje i podtrzymuje przestępczą tradycję stalinizmu.  

Owoż i moja pointa. 

---

tagi: bł. michał sopoćko  pointa do tekstu g. maciejewskiego  odszkodowania z łagry  sąd jakoby polski  wacław grzybowski senior  reparacje polityczne i wojenne od moskowii 

	Magazynier
	2 grudnia 2025 19:32

26     999    7 zaloguj sie by polubić