Na chwilę odzyskałem samochód a przez to margines ekstrawagancji. Fajnie mieć kilka chwil na pisanie. A to, rzecz jasna, zasługa wszystkich, którzy nas wsparli na zrzutce.pl. Ogromna wdzięczność. W przyszłym tygodniu znowu oddam mój wehikuł do dalszych napraw i czasu już nie będzie. Póki co, korzystam z tego luksusu i piszę coś, co chciałem napisać od dawna: podsumowanie naszego „wariackiego” przedsięwzięcia przeprowadzki na prowincję. System zamknięty w tytule to oczywiście przyznanie że dzisiejszy tekst Gabriela Maciejewskiego znacznie mnie poruszył. O. Dyrektor napisał, że ludzie systemu zamkniętego uznali Gabriela za wariata. To dobrze. Certyfikat nienormalności wydany przez dozorców zakładu zamkniętego to ni mniej ni więcej jak tylko certyfikat normalności.

Nasze przedsięwzięcie było „wariackie” tylko w cudzysłowie, bo wyboru nie mieliśmy. W metropolii miejsce dla nas nie było. Ktoś dopilnował by nie było dla mnie tam pracy, zanim nawet zostałem wywalony. Długo szukałem dodatkowego zarobku. I to dotknęło nie tylko mnie. Było jeszcze kilka osób doświadczających podobnego wykluczenia. Wkrótce okazało się, że miejsca nie ma również na prowincji. Dopiero spotkanie życzliwych, w miarę ustabilizowanych i doświadczonych „wariatów”, czyli osób nie mieszczących się w lokalnych standardach, mimo to tolerowanych, otworzyło przede nami jakieś szanse. Na razie nie mieszkaniowe, lecz zawodowe. To nie jest oczywiście adekwatne słowo, ale inne są za długie. Niech więc pozostanie.

Zauważyłem w ciągu tych trzech lat, że tzw. prowincja i tzw. wieś to poligon eksperymentów na ograniczoną skalę, które następnie mogą być przeskalowne na metropolie. Tu można przemieszczać się tylko własnym samochodem, zwłaszcza w celach zarobkowych, zwłaszcza gdy, ktoś jest wędrownym nauczycielem, wędrownym przedstawicielem handlowym, wędrownym rzemieślnikiem (elektrykiem, hydraulikiem – takich jest większość), ogólnie wędrownym najemnitą nie posiadającym własnego, prywatnego miejsca pracy. Albowiem ponieważ transport publiczny, po części i prywatny, to interfejs, czyli narzędzie komunikacji między „narodem politycznym” a narodem zarabiającym, tzn. usiłującym zarobić na znośne bytowanie. Poznałem go dokładnie w czasie gdy straciłem prawo jazdy i musiałem dojeżdżać do ośrodka szkolenia kierowców busem z firmy prywatnej, który najczęściej był. Ale zdarzało się, że wręcz przeciwnie. Znacznie gorzej było z busem gminnym, którym jeździłem na zakupy i czasem do lekarza. Z nim było pół na pół, aż w końcu został odwołany. Owszem został przywrócony – tuż przed wyborami.

Treścią więc tej komunikacji jest pogarda. Pogarda dla gołodupców, którzy nie potrafią zakręcić się wokół własnego siedzenia i wypracować sobie sprzyjających układów bytowania. Tak bym je nazwał w skrócie. Wiemy o co chodzi. A przecież naród polityczny czeka na nową klientelę. Wiemy również, że nie może tu być żadnej mowy o solidaryzmie społecznym, o prawach pracownika, o godziwym zarobku, o polityce pro-rodziennej itp. Polski „naród polityczny” zrobił wszystko, by te idee nagłośnione wielkim głosem św. Jana Pawła II, Kard. Wyszyńskiego i innych nauczycieli faktycznego narodu, pozostały tylko głosem wołającym ponad pustynią, by nie zamieniły się ani w zasiew, ani w ziarno, ani w deszcz, ani w plon. By najgłośniejsza i najbardziej inspirująca narodowa katecheza św. Jana Pawła II, jego pielgrzymka'1991, pozostała w sferze życzeń. Bynajmniej nie idealistycznych. Raczej pod specjalnym nadzorem. Politycznie niebezpiecznych. I taki był cel umów magdalenkowych i dalszych politycznych kontraktów. Powiecie państwo że Magdalenka była przez pielgrzymką'1991. Ale program wyrażony w niej był już znany i ogłoszony przez Papieża, Prymasa i ich współpracowników wcześniej, długo przed Magdalenką. Nawet już w 1985 roku, roku podróży gen. Jeruzelskiego do USA, do siedziby ONZ i na spotkanie z Dawidem Rockefellerem. Katecheza narodowa św. Jana Pawła II z roku 1991 była tylko i aż syntezą tego programu.

Mój znajomy wędrowny przedsiębiorca-rzemieślnik, lokalny arystokrata pośród rzemieślników i przedsiębiorców, dokładnie w 1991 roku zaczął zarabiać na siebie, swoją żonę i dziecko gotujące się do przyjścia na świat. Zatrudnił się u uwłaszczonego „narodu politycznego”. Sądził że jako specjalista od hydrauliki. Jakże się pomylił. Okazało się że stał się po prostu tanią siłą roboczą. Na rodzinę nie był w stanie zarobić. Musiał wyjechać na szczęście z żoną, na szczęście nie na saksy, ale w cieplejsze i życzliwsze klimaty. Zarobił on i jego kumple z grupy katolików świeckich, zbudował sobie chałupę i rozkręcił własne usługi rzemieślnicze. Miał szczęście. Ci którzy go nie mieli, pozostali na łasce układów „narodu politycznego”. Dziesięć lat wcześniej czyli w czasie tzw. Solidarności był świadkiem zgnojenia przez „naród polityczny”, wywalenia z pracy, wykluczenia społecznego i wygnania z kraju za chlebem, nauczyciela historii, który zaczął nauczać młodzież o drodze do niepodległości, o Katyniu, stalinizmie, gomułkizmie, itp.

 

---

tagi: wieś  magdalenka  transport  system zamknięty  prownicja  wędrowny nauczyciel  wędrowny rzemieślnik  jpii pielgrzymka'1991 

	Magazynier
	23 października 2025 21:03

24     977    7 zaloguj sie by polubić