Coś w tym stylu. Tyle że obrazek odda tylko jego człowieczą naturę. Tak, On właśnie taki jest, jako człowiek i jako Bóg. Ale w obrazku nie będzie nieskończoności, wieczności Jego istnienia. O tym mówi metafora "poznać Go twarzą w twarz", o czym dzisiaj O. Trzy Krainy. Tylko, że "twarz" znowu jest tylko bladym podobieństwem poznania wewnętrznego, "twarzy", którą tylko On może stworzyć w moim sercu. 

Ta "twarz" w poznaniu wewnętrznym jest, jak mi się wydaje, tylko słabym odbiciem tego, co będzie się odbywać w rzeczywistości chwały Bożej w niebie. Tutaj, na ziemi, cieszymy się (i bardzo dobrze) nawet słabymi promykami poznawanych prawd Bożych, bo zwyczajny porządek poznawania ma na początku cielesność, zmysły i wyobraźnię, potem rozum duchowy. Natomiast w królestwie niebieskim, w Niebieskim Jeruzalem, gdzie nie potrzebne będzie światło słońca ani księżyca, ani nie potrzebna będzie żadna lampa, gdyż Bóg będzie naszym światłem, jeśli dobrze rozumiem to poznawanie prawd, czyli istoty każdej rzeczy, istoty wszystkiego, będzie bezpośrednie, a nie tak, jak tutaj, w doczesności, przez ciało, zmysły, ciężką pracę rozumu i tak dalej. Stąd poznawanie twarzą w twarz będzie raczej kontemplacją prawdy o istocie - na przykład drugiej osoby. Jak skromnie to wygląda na ziemi.

Jak się w tych rozważaniach nie pogubić? Trzymając się nauki Kościoła (patrz: jutrzejsze I czytanie).

Błogosławieństwa Bożego od Dziecięcia Jezus na cały AD 2026!

Piękne dzięki.